Πώς να δοκιμάσετε ένα υπογούφερ

Εκτελέστε τη σάρωση μπάσων

Η σάρωση υπογούφερ αναπαράγει έναν ενιαίο, ομαλό τόνο που ανεβαίνει από τα 20 Hz στα 200 Hz μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα — τη ζώνη μπάσων που καλύπτει συνήθως ένα οικιακό υπογούφερ. Ξεκινά από το βαθύτερο βουητό και σκαρφαλώνει έως τα ψηλότερα μπάσα, ώστε κάθε τμήμα των χαμηλών να πάρει τη σειρά του.

Ακούστε για μια ομοιόμορφη, αδιάκοπη άνοδο. Ένα υγιές σύστημα κρατά την ένταση σχεδόν σταθερή σε όλο το εύρος· σημάδια προβλήματος είναι απότομες διακοπές όπου ο τόνος χάνεται, μεμονωμένες νότες που βροντούν πολύ πιο δυνατά από τις γειτονικές τους και βόμβοι που ακούγονται πάνω από τον τόνο.

Ο ρόλος της συχνότητας διαχωρισμού

Η συχνότητα διαχωρισμού μοιράζει τη δουλειά ανάμεσα στα ηχεία σας: το υπογούφερ αναπαράγει τις συχνότητες κάτω από αυτήν και τα κύρια ηχεία ό,τι βρίσκεται από πάνω. Στους ενισχυτές home cinema το σημείο αυτό ρυθμίζεται συνήθως μεταξύ 40 και 80 Hz, ενώ τα πιο οικονομικά μοντέλα το κλειδώνουν συχνά στα 80 Hz.

Γι' αυτό τα 80 Hz είναι μια συνηθισμένη προεπιλογή: τα συστήματα με πιστοποίηση THX κρατούν το υπογούφερ κάτω από τα 80 Hz, και στον επαγγελματικό ζωντανό ήχο τα υπογούφερ δουλεύουν κάτω από τα 100 Hz. Καθώς η σάρωση περνά από την περιοχή διαχωρισμού, προσέξτε τη μετάβαση — ο τόνος πρέπει να περνά από το υπογούφερ στα κύρια ηχεία χωρίς κενά ή απότομα φουσκώματα στην ένταση.

Τριξίματα, τοποθέτηση και ο χώρος

Εκτελέστε τη σάρωση σε μέτρια ένταση και περπατήστε στο δωμάτιο όσο παίζει. Τα χαλαρά αντικείμενα προδίδονται τρίζοντας σε πολύ συγκεκριμένες συχνότητες — κορνίζες, ράφια, περσίδες εξαερισμού και αμπαζούρ είναι οι κλασικοί ύποπτοι.

Ο χώρος διαμορφώνει αυτό που ακούτε όσο και το ίδιο το υπογούφερ. Σε μικρά δωμάτια είναι φυσιολογικό κάποιες συχνότητες να ακούγονται πιο δυνατά από άλλες, και τα χαμηλά αλλάζουν αισθητά όταν μετακινείτε το υπογούφερ — ή τον εαυτό σας. Αν κάποιο σημείο βροντά, επαναλάβετε τη σάρωση από άλλη θέση και συγκρίνετε.

Ελέγξτε την πολικότητα — σε λογική ένταση

Όταν ένα ηχείο του ζεύγους είναι συνδεδεμένο με το συν και το πλην αντεστραμμένα, ο κώνος του τραβά προς τα πίσω ενώ ο άλλος σπρώχνει προς τα εμπρός, και τα μπάσα αλληλοαναιρούνται εν μέρει: ο ήχος γίνεται ισχνός και δύσκολος στον εντοπισμό. Η δοκιμή πολικότητας αναπαράγει τον ίδιο ήχο και από τα δύο ηχεία και σας αφήνει να αντιστρέψετε τη μία πλευρά — αν η αντεστραμμένη θέση ακούγεται πληρέστερη, κάποιο καλώδιο είναι συνδεδεμένο ανάποδα.

Ό,τι κι αν δοκιμάζετε, ξεκινήστε με χαμηλή ένταση και ανεβάστε την σταδιακά. Οι τόνοι σάρωσης και τα βαθιά μπάσα είναι πιο δυνατά απ' όσο φαίνονται και, σε υψηλά επίπεδα, μπορούν να καταπονήσουν τόσο τα ηχεία όσο και τα αυτιά.

Σχετικός οδηγός: Πώς να δοκιμάσετε τα ηχεία σας — ο πλήρης οδηγός

Πηγές