Een voedingslabel maken uit een recept

1. De onderdelen van een voedingslabel

Een voedingslabel heeft in elke regio dezelfde vier onderdelen: de basis van de vermelding (een portie, of 100 g of 100 ml), de energetische waarde, de hoeveelheden voedingsstoffen en een referentiewaarde die elke hoeveelheid plaatst in de context van een dagelijkse voeding. Rond de tabel staan de lijst van ingrediënten en de allergenenvermelding.

De namen verschillen. In de Verenigde Staten heet de tabel het Nutrition Facts-label en is de referentie het percentage van de Dagelijkse Waarde (%DW). In de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk is de tabel de voedingswaardevermelding en is de referentie het percentage van de referentie-inname (%RI). In Australië en Nieuw-Zeeland is het het nutrition information panel, met een facultatief percentage van de dagelijkse inname (%DI).

2. Van recept naar label: de berekening

Het label is rekenwerk op openbare samenstellingsgegevens. De generator gebruikt de databank USDA FoodData Central (uitgave april 2026), die voedingsstoffen per 100 g levensmiddel vermeldt. Elke ingrediëntregel in uw recept wordt gekoppeld aan een item in die databank, geschaald naar het gewicht dat u gebruikt en opgeteld.

1. Elke ingrediëntregel wordt gelezen op hoeveelheid, eenheid en naam (bijvoorbeeld "2 kopjes tarwebloem") en omgerekend naar grammen.
2. Het ingrediënt wordt gekoppeld aan een levensmiddel in de databank, en het voedingsstofprofiel per 100 g van dat levensmiddel wordt geschaald naar het gewicht in grammen.
3. De bijdragen van alle ingrediënten worden opgeteld tot het recepttotaal: energie, vetten, verzadigde vetzuren, koolhydraten, suikers, vezels, eiwitten, natrium en de vermelde vitaminen en mineralen.
4. Het totaal wordt gedeeld door het aantal porties, of uitgedrukt per 100 g, en daarna afgerond volgens de regels van de gekozen norm.

3. Ingrediënten en gewichten goed invoeren

Het label is maar zo goed als de gewichten erachter. Volume-eenheden zoals kopjes en eetlepels worden met typische dichtheden omgerekend naar grammen; een recept in grammen geeft daarom een nauwkeuriger resultaat dan een recept in kopjes. Een bereik zoals "2–3 eetlepels" wordt gemiddeld.

Water dat bij het koken verdampt, telt mee. Een ingekookte stoofpot verliest gewicht maar geen voedingsstoffen; dezelfde voedingsstoffen zitten dus in minder grammen. Als u het eindgewicht kent, voer het dan in als totaalgewicht, zodat de waarden per 100 g het bereide gerecht beschrijven; anders telt het hulpmiddel de rauwe ingrediëntgewichten op.

4. Porties en de basis van de vermelding

Regio's verschillen in waarop de cijfers betrekking hebben. Het Amerikaanse Nutrition Facts-label is per portie, en portiegroottes zijn gebaseerd op wat mensen werkelijk consumeren, niet op een aanbevolen hoeveelheid. De EU/VK-vermelding is per 100 g of per 100 ml, met cijfers per portie als aanvulling toegestaan. Het paneel van Australië en Nieuw-Zeeland toont beide: per portie en per 100 g (of 100 mL).

In de generator bepalen het aantal porties en de portiebeschrijving de kolom per portie, en bepaalt het totaalgewicht de kolom per 100 g. Wijzig een van beide en het label wordt bijgewerkt.

5. Afronding

Elke norm schrijft voor hoe vermelde waarden worden afgerond, en de stappen verschillen. De Amerikaanse regels in 21 CFR 101.9 ronden calorieën tot 50 af op 5 en daarboven op 10, vet onder 5 g op 0,5 g, natrium onder 140 mg op 5 mg en daarboven op 10 mg, en koolhydraten, vezels, suikers en eiwitten op hele grammen.

De richtsnoeren van de Europese Commissie over toleranties (tabel 4) ronden energie af op hele kJ en kcal; vetten, koolhydraten, suikers en eiwitten onder 10 g op 0,1 g en vanaf 10 g op hele grammen; verzadigde vetzuren op 0,1 g met een verwaarloosbaarheidsdrempel van 0,1 g; en zout onder 1 g op 0,01 g. De Australia New Zealand Food Standards Code beperkt energie en voedingsstoffen tot drie significante cijfers en staat "LESS THAN"-vermeldingen toe onder 40 kJ, 1 g en 5 mg.

6. Het formaat kiezen

De gekozen norm bepaalt welke voedingsstoffen worden getoond, hun volgorde, de basis en de afronding. Binnen de Amerikaanse norm kunt u bovendien de verticale, horizontale, lineaire of tabelopmaak kiezen die de FDA toestaat voor verschillende verpakkingsvormen.

Amerikaans Nutrition Facts-label

Verplicht: calorieën, totaal vet, verzadigd vet, transvet, cholesterol, natrium, totale koolhydraten, voedingsvezel, totale suikers, toegevoegde suikers, eiwit, vitamine D, calcium, ijzer en kalium, elk met zijn %DW waar die bestaat. Per portie, in het formaat van 2020 met de grotere calorievermelding en de regel voor toegevoegde suikers.

EU/VK-voedingswaardevermelding

Verplicht: energetische waarde (kJ en kcal), vetten, waarvan verzadigde vetzuren, koolhydraten, waarvan suikers, eiwitten en zout, in die volgorde, per 100 g of 100 ml. Hoeveelheden per portie en percentages van de referentie-innames (8 400 kJ/2 000 kcal) zijn facultatieve aanvullingen.

Nutrition information panel van Australië en Nieuw-Zeeland

Verplicht: energie (kJ), eiwit, vet, verzadigd vet, koolhydraten, suikers en natrium, per portie en per 100 g, met het aantal porties per verpakking en de portiegrootte. Percentages van de dagelijkse inname op basis van 8 700 kJ zijn facultatief.

7. Wat een berekend label wel en niet kan

Een berekend label is een schatting op basis van gemiddelde samenstellingsgegevens. Het gehalte aan voedingsstoffen varieert met ras, seizoen, teeltomstandigheden en bereiding; twee partijen van hetzelfde recept bevatten dus nooit precies dezelfde hoeveelheden. Toezichthouders in elke regio stellen toleranties vast voor vermelde waarden en controleren ze door het levensmiddel zelf te analyseren.